Heren 1
Sponsor uitgelicht
combigroot

11 november 2011

Hello from Tanzania!!

Long time, no hear. Even laten horen waar we mee bezig zijn. Een week na de kampioenswedstrijd tegen Zwolle zijn we naar Tanzania gevlogen, al werd ik wel een beetje raar aangekeken bij de controles. Mijn gebroken neus was nog aardig blauw, dus die extra pasfoto’s had ik ook maar even uitgesteld. We wonen nu in Endulen, midden in de Ngorongoro Conservation Area. Het dichtstbijzijnde stadje is Karatu, op 70 km. Om daar je boodschappen te doen moet je eerst 50 km over een zandweg, en vervolgens 20 km over asfalt. Ons huis heeft alleen 12 volt solar, en geen warm water. Vaak ook geen koud trouwens, maar daar bieden emmers weer uitkomst voor.
   
Waar zijn we nou eigenlijk helemaal mee bezig? Floor werkt uiteraard als arts in het ziekenhuis. We zitten hier midden in een Conservation Area en alle wilde dieren lopen in de achtertuin. Dus ook veel aanvallen. Leeuwe-, hyena-, en luipaardbeten; olifanten en buffels maken ook geen frisse wonden. Ook dronken Masai gaan elkaar regelmatig met speren te lijf. Vaak komen ze na een paar dagen pas naar het ziekenhuis, iets te laat om te hechten. Of dan die ene jongen. Onder de luipaardbeten, komt hij pas drie dagen later, na 30 km te hebben gelopen naar het ziekenhuis. De reden? Hij moest eerst nog iemand vinden om zijn vee te hoeden. Hij is na behandeling doorverwezen naar een ander ziekenhuis, waar hij het helaas niet heeft gehaald. Uiteraard overlijden in “ons” ziekenhuis ook regelmatig mensen. Deze worden dan naar de begraafplaats gebracht, en met een dun laagje zand bedekt. De hyena’s maken het ’s nachts af. Eigenlijk een iets sneller systeem dan bij ons.
Maar er gebeuren ook mooie dingen natuurlijk. Gisteren nog een geboorte van een totaal levenloos kind. Ze hadden hem al helemaal opgegeven, komt er na 20 minuten toch nog beweging in, en nu functioneert het compleet.
En ja, wat doe ik hier dan, behalve de afwas en de aardappels schillen? In het begin heb ik veel in en rondom het huis geklust, want er was helemaal niets. Ook de auto had wat aandacht nodig. Maar inmiddels lopen diverse projecten, zowel gerelateerd aan het ziekenhuis, maar ook voor de gemeenschap erom heen. Begeleiding van de bouw van een Maternity Waiting Home (huis waar vrouwen kunnen wachten op de bevalling), opknappen van het hostel, malarianetten, waterkwaliteit, solarpanels, aanvragen van budgetten en……………………. Een voetbalproject, SORRY!.  Ik weet dat het vloeken in de kerk is, maar ze zijn er hier helemaal gek van. Ik heb geld gekregen van een Oostenrijkse organisatie om doelen te lassen, te schilderen, netjes erachter en ballen maar. Ik train een paar keer per week mee, en we spelen hier op 2200 meter, dus goed voor je zuurstofgehalte.
 
Tussen Floor en mij gaat het ook goed. Al hoewel. Eergisteren werd ze om 2 uur ’s nachts opgebeld door een mannelijker verpleger. “How many cm?” vroeg ze, en daarna : “I’m coming”. Vervolgens is ze de hele nacht weg, en komt ze ’s morgens weer afgepeigerd terug. Dan moet je er maar op vertrouwen dat het, “ECHT WAAR  SCHATJE!”, om het aantal cm ontsluiting van een bevallende vrouw ging………..  
 
Uiteraard volg ik de Pickwicks op de voet. Elke maandag kijk ik even naar de uitslagen op de NRB, en woensdag de paper, al zijn de wedstrijdverslagen van het eerste nogal beknopt te noemen……  
Het WK hebben we hier redelijk kunnen volgen. De poule wedstrijden en tot de kwartfinales werden uitgezonden op de kleine televisie in de kantine. Hiervoor moet maandelijks wel betaald worden (schotel). Men gaat met de pet rond. Zodra het geld binnen is, wordt het via de telefoon overgemaakt, en heb je 10 minuten later signaal. Daar zit je dan, tussen de “Oehs en Aaahs” van de  Masai  naar de wedstrijden te kijken. Mijn Swahili is nog niet op het niveau, dat ik alle spelregels uit kan leggen, maar met name de big hits vinden ze vermakelijk. Voor de finale was weer geen geld, dus die hebben we bij onze dichtstbijzijnde buurvrouw in het noorden gekeken, 70 km over een karrenpad door de Bush. En wordt hier ook rugby gespeeld? Wel degelijk. Ja Arthur,  Aart Koster kwam ik met Koninginnedag al tegen. Sindsdien heb ik een paar keer mee getraind in Arusha, 240 km van waar we wonen. Het niveau is erg hoog. Al die gasten komen uit Ierland, Zuid Afrika, en Engeland. De trainer en flyhalf (40 jaar) heeft zelfs nog betaald gespeeld in Australië. Ongelooflijke passes. Volle sprint, en dan over 20 meter vlak, erg mooi om te zien. Ze spelen alleen tegen Moshi (80 km), en Dar es Salaam (800 km: uit spelen betekent even een retourtje met het vliegtuig). We hebben net het droge seizoen achter de rug, in vier maanden geen druppel regen. Dan begrijp je ook waarom voetbal populair is. Tenzij je als een malloot sproeit, kun je geen grasveld heel houden in die hitte. En bovendien, overal in den lande liggen stenen, dat tackelt toch anders.  Ik heb ze geprobeerd warm te maken, maar alleen Leboi wil het gaan proberen…….
Begin februari komen we terug voor een maandje, of langer, maar dat hangt even af van de omstandigheden. Helaas staan de wedstrijden er voor dan nog niet op de site. Ik ben een 8 kg kwijt, maar in december ga ik weer trainen, want damn. Van alles in Nederland mis ik rugby nog het meest. Dus graag val ik bij 1 van de teams in.
 
Succes allemaal, hard blijven werken, blijf uit de ziekenboeg en tot later,
 
Groeten uit Endulen Tanzania,  
 
Kasper en Floor
inendulen.blogspot.com
Heren 2
Heren 3
Dames
Jeugd
Gastenboek
Wedstrijd Agenda

zondag 27 mei
Brinkmaster 2012
Brinkmaster 2012

hier het hele schema > >
Sponsoren
idesign
verfgroothandel
vanvenendaal
Bardienst

vrijdag 25 mei
Tristan Welmers

hier het hele schema > >